Bom Dia,

Het eerste blog van deze nieuwe missie reis.

Waar zullen we beginnen….. Het is nu op dit moment 6u smorgens 29 april, en wat hebben we al een mooie tijd achter de rug.

Voordat we met deze reis begonnen zijn we al 2x met de groep bij elkaar gekomen, om elkaar een beetje te leren kennen, en een programma te maken met daarbij wat taken te verdelen.

De groep deze keer bestaat uit Marja, Danila, Tessa, Davide, Wilma, Gerard, Kaya en natuurlijk wij tweetjes, Johan en Brenda.  Met voor deze keer een toevoeging van een camera team die bezig zijn een documamtaire te maken over het leven van Johan. Daarmee is de groep ineens groter als dat in eerste instantie de bedoeling was. Met de uitdaging dat alles, maar dan ook werkelijk zowat alles gefilmd en gevolgt word. Voor de groep dus best een uitdaging.

Vrijdag zijn Johan en ik, samen met Stephan, Tjerk en Daphida, smorgens vroeg vertrokken richting Sao Paulo. En de groep vloog de achter ons aan in een nacht vlucht.  Ook dit was voor de eerste keer dat wij onafhankelijk van de groep vlogen.

Dit gaf ons vrijdag avond de tijd, om even te aclamatiseren, en vast wat dingen op orde te brengen.

Zaterdag ochtend om half 6 zou de groep arriveren.

In de loop van de ochtend arriveerden dan iedereen in Mairipora op ons project. En hadden we de “officiele” aftrap van deze 3demissie alweer van dit jaar.

En wat er gebeurde was wel weer een hele bijzondere ochtend. We starten met een rondje verwachtingen uitspreken, en jeetje, wat gingen de mensen gelijk diep en gaven zich bloot.  Wat is het toch altijd mooi om te zien, hoe mensen kwetsbaar durven te zijn, eerlijk en een mooie verwachtimgen van God hebben. Het uurtje ontbijten liep dan ook snel uit tot een prachtig gesprek van 2,5 uur. Een aantal van deze groep is al 1 of meerdere keren meegeweest, dus weet dan ook een klein beetje wat ze kunnen verwachten, maar voor een aantal was het ook helemaal nieuw, maar daar was niets van te merken. Het groepsgevoel, de eenheid, het vertrouwen met en naar elkaar is al vanaf de eerste minuut aanwezig. Als leiders van de groep zijn we God daar zo ontzettend dankbaar voor, en dat hebben we dan ook geuit in ons gebed.

Na deze mooie ochtend begon toch de moeheid van de reis een beetje zijn tol te eisen bij een aantal mensen en hebben we lekker even een paar uurtjes ontspannen en lekker geluncht met elkaar. De rest van de dag hadden we eigenlijk gepland als rust dag, maar One in Him zou One in Him niet zijn als we niet lekker flexibel zouden zijn. En ter plekke hebben we besloten om toch even de auto in te stappen en richting Parque Sao Rafael te rijden. Zeker voor de “eerstelingen” in Sao Paulo, om even een induk op te doen van wat nou eigenlijk ons missieveld is.

Aangekomen aldaar, was het voor de meeste een “thuiskomen” en voor de nieuwe mensen in de groep een welkom alsof ze ook al jaren op deze plek kwamen. De kinderen kwamen weer uit alle hoeken en gaten en hebben ons het hele rondje gevolgt, op de nek, op de rug, aan een arm, aan een been, overal hingen en renden de kids. De kinderen wisten ook precies te bevragen over wie er niet bij is deze keer. Dat is eigenlijk zo fijn, want hiermee word door God zo bevestigd dat wat we doen dat het goed is. Soms komt echt wel eens de twijfel, wat maken we nu eigenijk voor verschil, maar zo een middag met de kinderen, ze alle aandacht geven, dat maakt voor hen al een verschil en dat merk je dus doordat ze echt precies van iedereen nog hun naam weten, en ook wie er niet is. En wat erg veel indruk maakte is dat we aan het eind van de middag een aantal zakken chips en een fles limonade kochten voor de kinderen die om ons heen liepen, en deze kinderen die nagenoeg niets hebben, deelden alles wat ze kregen met ons. Wij die even later bij het winkelcentrum gewoon een cola en een koffie konden gaan drinken. Wat een prachtige harten!!!

Ook bij de volwassenen is er herkenning, er komen weer zulke bijzondere gesprekken op gang. Het lijkt wel of we elke keer dieper gaan met de mensen die we bezoeken. We zien dat het vertrouwen in ons als groep groeit, dat mensen meer kunnen, willen en durven delen. En het is niet alleen vragen of klagen. Nee er komen hele mooie bijzondere getuigenissen op gang.

En ook komt er natuurlijk een hoop triestheid naar boven. Maar wat vooral de boventoon voert is, in wat voor omstandigheden deze mensen toch leven, er is liefde, er is lol, er is ook een soort vrijheid. En we mogen bij steeds meer mensen getuigen over Gods liefde, en dat God ook hen liefheeft en bij ze is.

Uiteindelijk weer aangekomen op ons project, hebben we met de hele groep de lunchapkketjes voor deze zondag gemaakt. Voor ons bezoek aan de daklozen.

De dag nog met elkaar geevalueerd, want alles laat toch altijd weer een indruk achter die we met elkaar mogen verwerken. Wij zijn God dankbaar dat Hij ons op deze plek heeft gebracht, waar we Zijn liefde mogen uitdelen, maar zeker ook mogen ontvangen!

Even lekker met elkaar een pizza gedeelt, en om 23u was overal het licht uit.

Wat een mooie dag, en we zien al uit naar de dag van vandaag!!!!

Tot morgen!

Brenda

Facebook Comments