En dan zijn we alweer aangekomen op de laatste dag van het jaar. Wat een fantastisch jaar is het geweest voor de One In Him Foundation.

Eerst maar even de afgelopen dag in een blog verwerken:

Vandaag zou een vrije dag zijn, met een uitje en een spetterende afsluiting van het jaar. God had dan toch ietwat andere plannen voor ons. Zaterdag kregen we al op ons hart dat we toch nog een keer iets wilden doen voor de daklozen, waarvan er ook zoveel zijn in São Paulo, en we hadden met elkaar besloten om ontbijt te gaan uitdelen bij kleine groepjes daklozen. Zaterdagavond hebben we dan ook 50 ontbijtpakketjes staan maken met elkaar.

Zondagochtend na ons eigen ontbijt, en een vliegensvlug bezoek van Johan en Danila aan de slager voor de BBQ voor de avond, gingen we dan ook op pad.

Gewapend met een tank hete koffie, een tank koude melk, 50 pakketjes sandwiches en goede moed reden we van het terrein in Mairipora weg.

Alex wist een nieuwe plek, waar we nog helemaal niet geweest waren, en waar een aantal daklozen samenwonen.

Groot was onze verassing dan ook dat er, toen we aankwamen, overal vandaan, volwassenen, kinderen en vrouwen om onze bus en jeep heen kwamen staan. We werden er eigenlijk door overweldigd, en besloten al heel snel dat onze pakketjes nog geen 10% van deze mensen een ontbijt zou geven. Met pijn in ons hart reden we toch door.

De eerste de beste plek om even met de auto’s stil te staan, zijn we in overleg gegaan. En God raakte onze harten luid en duidelijk: Wat uitje?….. Eten geven aan deze mensen, daar zijn we hier voor, dus dat gaan we doen! Weer mede dankzij jullie donaties konden we deze beslissing in no time maken.

We zijn naar de dichtstbijzijnde supermarkt gereden, 50 broden gekocht, 500 plakken kaas, 500 plakken ham, 500 pakjes drinken en op de achterkant van de jeep hebben we binnen een uur 500 ontbijt/lunchpakketjes gemaakt. Wat een teamwork, met God zijn echt alle dingen mogelijk!

We waren klaar en snel onderweg weer terug naar deze plek, ondertussen in de auto een strak plan makend, omdat we toch wel een beetje overspoeld werden een uurtje eerder, en alles wel strak en in goede banen zou moeten gaan.

Aangekomen op de plek waar deze mensen “wonen”, zetten we de auto’s stil, formeerden ons in ons strakke plan, en zagen dat God weer hele andere plannen had. Waar wij chaos gezien hadden, heerste een orde die we hier nog niet eerder meegemaakt hebben. Waar wij dachten alleen iedereen wat te eten te geven en weer weg te gaan, gaf God ons tijd om Zijn liefde ook te delen op andere manieren.

Achter onze auto’s ontstond een rij van mensen, waarbij er gelijk door de bewoners werd aangegeven, vrouwen, kinderen en ouderen eerst. En dan pas de mannen, iedereen wachtte op zijn beurt, geen getrek en geschreeuw, alleen maar dankbaarheid en blijde gezichten. En er waren hierdoor maar 3 of 4 van ons bezig met het daadwerkelijke eten uitdelen en de rest mocht andere liefde laten zien. Gesprekjes, knuffels, “huis” bezoekjes, spelen met kinderen en kijken, horen wat we in de toekomst nog meer kunnen betekenen bij deze groep mensen.

Wat een ontzettend bijzondere morgen heeft God ons gegeven! Johan en Hennie gingen op blote voeten uiteindelijk weer de bus in. Zegt Hij niet in Zijn woord: ‘Voed degenen die honger hebben, geef de mensen een plek die geen plek hebben, en kleed degene die naakt zijn?’

Moe maar voldaan, reden we uiteindelijk om een uurtje of 1 weg. Zoiets kleins en zoveel dankbaarheid, dat heeft een enorme indruk achtergelaten op de hele groep. We raakten er met elkaar niet over uitgesproken hoe geweldig onze God is. Ja we moesten de mensen weer achterlaten, ja, er zullen mensen zeggen “druppel op een gloeiende plaat”, maar wij weten dat we voor deze mensen vandaag een verschil hebben gemaakt, een zaadje gezaaid, een lach op ’t gezicht getoverd, en hoe dit zich ook verder ontwikkelt, zelfs dit kleine verschil, dit kleine gebaar kan grote gevolgen hebben! Zijn liefde blijft doorwerken, zelfs als wij weer weg zijn!

Aankomende week gaan Johan en ik terug naar de plek, om nog eens de mensen van een dag eten te voorzien. En misschien nog wat meer tijd door te brengen met de “leiders” van deze groep, want ik geloof dat God ook hier een mooi werk wil doen. Het enige wat wij hoeven te doen, is Zijn stem volgen!

In de bus onderweg naar een bijzondere plek ondertussen. Een mooi natuurgebied met watervallen, watersporten, jungle en wat toeristische bezienswaardigheden opzoeken. We hadden van te tevoren op internet een mooie plek gevonden. Wel een stukje rijden, maar ach, dat zijn we wel gewend, en na de mooie ochtend was niets ons meer teveel.

Nou, dat hebben we geweten……….. Na ongeveer 5 uur rijden, zoeken, zingen, plasstoppen, modderweggetjes, kwamen we uiteindelijk aan bij een droge rivier en dus geen waterval, geen toerisme, geen niks! Maar wel lol gehad….

Gelukkig hoefden we de weg terug naar huis niet te zoeken. Hulde aan de groep! Er is geen klacht of zucht over onze lippen gekomen. Het had mooi geweest, nu hebben we een mooie busreis gehad….

Rond een uurtje of 8 ’s avonds waren we weer thuis en snel de BBQ aan. En we hebben een geweldig oud en nieuw mogen vieren met elkaar. Er was voor vuurwerk gezorgd. (Wat kunnen volwassen mannen toch ineens kleine jongetjes zijn als je ze een vuurpijl in de handen geeft.)

Zo rond een uurtje of 1 ’s nachts waren de meesten al richting slaapplek gegaan, een aantal heeft nog gezellig zitten kletsen tot diep in de nacht.

De afgelopen dagen vliegen voorbij.

Gisteren waren we bij de oorspronkelijke bewoners van Brazilië en vandaag waren we pakketjes gaan bezorgen in de sloppenwijken.

Laten we even terugblikken op afgelopen vrijdag.

De dag begon zoals altijd met een overdenking, vervolgens een goed ontbijt en dan op stap. We gingen naar de Indianen.  Ze wonen in kleine gemeenschappen in bepaalde complexen door Brazilië heen.

We gingen daar heen met als doel om Gods liefde te delen. We waren voorbereid met voedselpakketten en het woord van God. Na enige tijd rijden kwamen we op het complex en werd ik met stomheid geslagen bij het zien van de leefomstandigheden van deze mensen.

Ze leven in verpauperde huizen, een onhygiënische samenstelling, zonder enige zelfrespect en enorme armoede.

Door de geschiedenis heen zijn de Indianen door heel Amerika hun land kwijtgeraakt, en hebben ze in Brazilië bijna geen bestaansrecht. Ze willen graag leven volgens eigen tradities en cultuur die ze eeuwenlang hebben proberen te behouden. Ze willen terug naar het wild en weg van de huidige samenleving.

Echter krijgen ze dit moeilijk voor elkaar.

Wij van de One In Him Foundation kwamen met goede hoop om ze te bedienen met de liefde van God. Helaas mocht dit niet blijken. Het opperhoofd van het complex wou hier niks van weten en was alleen bereid het eten te ontvangen.

We kwamen snel tot de conclusie dat we ons bezig moesten houden op de plaatsen van God, en vooral waar God bezig is deuren te openen en dat is in de sloppenwijken.

Zaterdag hebben we dit gedaan. We gingen op stap langs huizen met voedselpakketten en gebed.

En Woow, wat was God machtig aanwezig.

Vele mensen gaven hun hart aan onze Heer, werden genezen van ziektes, verdriet en pijn.  Maar bovenal kregen ze het besef dat God van ze houdt en ze niet vergeten is.

Er is hoop in de sloppenwijken van São Paulo omdat wij vanuit de One In Him Foundation Gods liefde handen en voeten geven op de plaatsen waar het nodig is!!

Wat een voorrecht om dit te mogen doen!!

God is goed!!

Na een lange hobbelige terugreis en een kort nachtje gingen de mannen (Henny, Henri, Allart, en ik) om halfzeven rijden in onze eigen ‘Eigen huis & tuin bus’. Vandaag gaan de mannen een verdieping op een woning zetten in de favela. In alle vroegte klopten we op de deuren en mensen ontwaakten langzaamaan. Er moet een boel werk verricht worden, zagen worden klaargezet, werktafel wordt gemonteerd, maten worden opgenomen en al snel zijn de eerste balken al door Henri op maat gemaakt.

Een deel van de woning wordt afgebroken om waterpas te kunnen werken, echt alles is schots en scheef en met dunne plaatjes aan elkaar verbonden, maar na enige uren werken staat het houten frame klaar. De bewoners kijken ons steeds vreemd aan als we een waterpasje op elke balk zetten maar na verloop van tijd beginnen ze het te snappen. Vrouw des huizes treedt op als bouwinspecteur en alles wordt grondig geïnspecteerd.

Ondertussen zijn op onze basis de dames ontwaakt en maken zich klaar voor een grondige schoonmaakbeurt, alles is weer spik en span en ze kunnen gaan genieten van hun welverdiende rust in de zon.

Op de bouwplaats gunnen we onszelf tien minuten pauze, helaas hebben we geen dixie, dus moeten we gebruik maken van de lokale wc, wat een hele uitdaging is. Broodjes worden uitgepakt en al snel begeven zich enkele kinderen om ons heen, dus we delen het brood maar uit en bijten zelf maar even op een houtje.

In de middag wordt het frame op de 1e etage gemonteerd en boven ons hoofd legt de man van het huis een heerlijk asbestdakje, dit moest nog even op maat gemaakt worden, dus de stofdeeltjes vliegen ons om de hoofden. Eind van de middag kunnen we de woning dichtschroeven en de ogen van de eigenaars beginnen te stralen. Eindelijk hebben ze een eigen kamer en kunnen ze hun kinderen een eigen plekje geven.

De omgeving heeft ons ondertussen ontdekt en Henny moet nog ‘even dit, even dat’, we maken nog een traphekje bij een vrouw zodat de kinderen veilig boven kunnen spelen. Ondertussen is het acht uur in de avond geworden, met tien minuten pauze zijn we ondertussen behoorlijk gesloopt. Niet alleen het harde werken, maar ook de herrie van de omgeving en de mensen om ons heen beginnen hun tol te eisen, we pakken het spul snel in en gunnen ons een bakje koffie bij de Mac.

Thuisgekomen staat de groep op ons te wachten met een heerlijke maaltijd, snel werken we dit naar binnen en springen ons bedje in. Het was een lange, maar mooie dag.

Zelf heb ik drie jaar geleden een droom uitgesproken, namelijk waterputten slaan en huizen bouwen in het buitenland, zodat mensen een veilige woonplek hebben waar ze kunnen werken aan hun toekomst, vandaag kwam een deel van die droom uit. Wat mooi om je droom na te jagen en te zien wat je voor de mensen kan en mag betekenen.

Vandaag was het weer voor dag en dauw opstaan, sommigen hebben er wat meer moeite mee dan anderen. Maar om half 8 zit iedereen weer een soort van fris en fruitig aan het ontbijt.

Tessa doet vandaag de overdenking, mooi hoe ze haar hart deelt over het zoeken naar je bestemming. Iets waar we eigenlijk allemaal op enig moment van ons leven mee bezig zijn.

De bedoeling was dat we om 8 uur zouden vertrekken naar Cotia, een plek buiten de stad São Paulo, alwaar we een dag gaan doorbrengen bij Pastor Fabrizio en zijn afkickkliniek Casa de Refugios. Dat werd natuurlijk, volgens braziliaanse gewoonte, half 9. Het blijft iets waar we aan moeten wennen en werken.

Eerst nog even langs de favella om een stekker en een microfoon op de te halen, voor het geluidssysteem, wat we vanmiddag nodig hebben op straat. Klein omweggetje van een half uur.

Om 11 uur komen we dan uiteindelijk aan in Cotia. We hadden verwacht dat er alleen mannen uit de kliniek aanwezig zouden zijn voor onze One Basics studies, maar tot onze verbazing waren de vrouwen uit de kliniek een eindje daar vandaan en een aantal vaste medewerkers van de kerk ook aanwezig en onze vertaalster had ook 4 vrienden meegenomen die konden vertalen. We hadden al met al snel een groep van ongeveer 60 personen.

De lessen gingen we dan ook in de kerk houden, i.p.v. in de kliniek. Hennie, Henri, Dennis, Allart, Melody en Danila deelden allemaal een korte les. Er kwamen wat vragen, en die konden we allemaal beantwoorden. De vragen maakten wel duidelijk dat de mensen echt zaten op te letten en de informatie opzogen als sponzen. De Gloria Deus’ en Halleluja’s waren niet van de lucht.

Johan had als laatste nog een korte praktische les, over: hoe bid je nou eigenlijk. En ook hier alle oren weer gespitst.

Na een goede lunch, verzorgd door de mannen van de kliniek en ook genuttigd in de kliniek, gingen we dan de straat op om al het geleerde van de ochtend in praktijk te brengen. Wat een machtig gezicht weer al die zwarte shirtjes met logo One In Him en de tekst “posso orar por voce” (mag ik voor u bidden). We waren zeker met 40 mensen, het plein in het dorp zag er zwart van. We werden verdeeld in groepjes van 5 met 1 vertaler, alle Nederlanders een eigen groep, en de Brazilianen gingen bidden, en wij mochten hen leren hoe dat op een betere manier kon. Zo tof om te horen dat de Brazilianen van het vragen en smeken, steeds meer in hun autoriteit gingen staan. Veel wonderen en tekeken gezien! Ik denk dat we hier echt een verschil hebben mogen maken!

Terug aangekomen in de kliniek was er een hotdog met sap voor ons klaargemaakt.

En toen startten we met de avonddienst, Johan zou een woord delen. De kerk was tot de nok toe gevuld, er moesten mensen staan achterin. De worship werd geleid door pastor Fabrizio, en het dak ging eraf! Wat is dit huis gevuld met Gods Liefde en Geest. Johan bracht zijn boodschap “ De kroon op Zijn schepping” en die werd ook weer opgezogen. Jeetje, wat zijn de mensen hier hongerig naar Gods Woord en waarheid. Ook wijzelf werden weer onwijs gezegend. Een aantal mensen hebben hun hart aan Jezus gegeven, veel mensen gedoopt in de Geest, en een aantal mensen voor gebed naar voren om hun genezing te ontvangen. Wat ik persoonlijk erg bijzonder vond, was dat, ondanks dat de kerk vol zat, een hoop mensen nu niet naar voren kwamen, de boodschap is overgekomen: wij zijn Zijn kinderen en hebben de autoriteit gekregen om te regeren in deze wereld door de Naam van Jezus. Wij zijn niet afhankelijk van andere mensen, maar alleen van God!

Na een snelle hap in een heerlijk restaurantje, gingen we op huis aan, een rit van weer bijna 2 uur. Aangekomen ging er een aantal snel op bed, het was al over 1 uur, en een aantal stoere dames bleef nog even zitten tot 4 uur vannacht, maar ja, die waren dan vanmorgen ook hun bed niet uit te branden geweest… Gelukkig voor de dames hebben die een dagje vrij!

1ste Kerstdag waren we de hele dag vrij. We hebben als groep een echt Nederlands kerstontbijt gehad. We zijn naar het Ibirapuera park geweest, daar een wandeling tussen de regenbuien door gemaakt, een korte stop in de speeltuin voor Bella en Henri en een balletje gegooid met elkaar. 

Later op de dag langs de tempel van Salomo gegaan. Deze keer was deze open en zijn we met een aantal naar binnen geweest. Van buiten een indrukwekkend gebouw, maar een doorn in het oog van de Brazilianen. Dit gebouw heeft zo vreselijk veel geld gekost, terwijl er zoveel armoede is.

Eind van de dag zijn we met zijn allen een Habibs ingetrokken en hebben we onze buiken rond gegeten aan de pizzatjes, pasteitjes en toetjes!!! Thuis weer aangekomen nog even lekker nagezeten.

Na een zeer korte nacht, allemaal weer vroeg uit de veren vanwege een drukke dag.

Na de hele week in spanning te hebben gezeten was het mijn beurt om de overdenking te delen. Ik heb in de groep mogen delen “hoe God mij met Zijn liefde heeft aangeraakt” en hoe diep Zijn liefde gaat door iets te delen van Efz 3:18, waarin Paulus spreekt over de 4 dimensies van Gods liefde nl. De breedte, lengte, hoogte en diepte.

Na het ontbijt zijn alle mannen vertrokken, Alex en Johan gingen boodschappen doen (waren ze bijna de hele dag zoet mee). Henri, Allart, Dennis en Hennie gingen op weg naar de favella om daar een huisje stevig en veilig te maken. In dat huisje woont een vrouw met haar 7 kinderen, de “bovenverdieping” was zeer onveilig, je kon daar niet met 2 mensen tegelijk boven lopen, anders zakte je erdoor. De mannen hebben met een stevige constructie de bovenverdieping verstevigd en een nieuwe veilige trap gemaakt, zodat moeder en kinderen weer veilig naar boven kunnen.

Wij dames zijn eerst thuis gaan opruimen en poetsen, daarna zijn wij (5 gezellige dames en Bella in 1 auto) vertrokken naar Atibaia om cadeautjes te kopen voor de vrouwenavond in de favella. We hebben een setje samengesteld met een spiegeltje, nagelvijl, nagellak, remover en watjes.

Onderweg lekker hapje gegeten, thuisgekomen de setjes samengesteld, snel omgekleed en gegaan. Er kwamen 17 dames en een paar kinderen opdagen. Behoorlijke opkomst, vonden wij. Om het ijs te breken zijn we eerst een swingend lied gaan zingen.

Het thema voor deze avond was “woorden hebben kracht”. Ik mocht ze vertellen hoe belangrijk het is welke woorden er over je lippen komen. Dat je met woorden mensen kunt bemoedigen of kunt beschadigen.

Brenda en Tessa hebben samen hun getuigenis gedeeld, waarbij duidelijk te zien was dat er een aantal echt aangeraakt was. Hier hebben we met z’n allen nog even over doorgepraat.

Thuis aangekomen werden we door Johan nog verrast met een heerlijke maaltijd en konden we nog even ons verhaal kwijt.

Kortom het was een geweldige dag!!

Het is een zegen om tot zegen te zijn.

Om te beginnen hebben we vandaag een fantastische dag gehad. De dag begon zoals alle andere dagen alweer vroeg met een gezamenlijke overdenking en ontbijt.

Om 9:00 uur vertrokken we met zijn allen naar de favella om de voorbereidingen te treffen voor het Kerstfeest.

Na een stroeve start was alles precies op tijd klaar voor een geweldig kinderfeest. Er was een springkussen, een trampoline, een rodeo stier en een zeepvoetbalbaan.

Maar de mooiste attractie voor de kinderen was de liefde, aandacht en knuffels die we kwamen uitdelen. Er is een enorme nood en wat is het mooi om daarin te kunnen voorzien. De bewogenheid van God voor deze mensen was voelbaar aanwezig. De kinderen genoten met volle teugen van de attracties, de hotdogs, maar vooral de liefde en aandacht die wij ze konden geven. Meerdere ouders kwamen ons bedanken en zegenen.

We hebben ongeveer 170 polaroidfoto’s uitgedeeld en dat zorgde zelfs bij de stoerste tieners voor een mooi glimlach en een duim in de lucht. Wat een mooi idee van Melody.

Na het kinderfeest op volle kracht aan de slag met het eten voor 500 mensen. Onze Braziliaanse vrienden hebben ongeveer een hele dag in de keuken gestaan om te koken. Johan had 150 heerlijke kippen gekocht. We hebben zoveel mensen kunnen zegenen, en weer vanuit die liefde en weer zo veel dankbaarheid. Alle eer aan Hem.

Omdat er over was en we de mogelijkheid kregen om dit buiten de wijk te gaan uitdelen, zijn we met het eten in de auto’s vertrokken de straat op om het eten uit te delen aan de daklozen. Wat een dankbaarheid krijg je van deze mensen! We komen een gezin tegen dat wel in de sloppenwijken woont, alleen geen voedsel deze avond had, is de straat op gegaan om te kijken of er te eten was. En wat een zegen dat wij hen tegen mochten komen en hen eten konden geven zodat ook zij met een volle maag naar huis konden gaan!

Teruggereden om het laatste voedsel te geven aan mensen binnen de sloppenwijken die weten waar de nood hoog is en wie er graag eten wil.

Met de laatste energie zingend naar huis gereden, om uitgeput maar voldaan rond een uur of 3 in bed te stappen.

Weer een bijzonder mooie dag. Wat een geweldige God dienen wij.

We waren al vroeg uit de veertjes om richting de kerk van Pastor Aloiso te gaan om One Basics training te geven.  Ook hier hebben wij de aanwezigen in de kerk opgebouwd met openbaringskennis, o.a. hoe te bidden in autoriteit, uit te stappen in geloof en de doop in de Heilige Geest. Johan bemoedigt de mensen om uit te stappen in geloof en hetgeen wat hen zojuist geleerd is in praktijk te brengen. Te bidden voor elkaar en anderen. Dit hebben we ook gelijk gedaan met hen, en ook hier is Gods Liefde en hand hierin te zien. Men stapte uit in geloof en stond in autoriteit door elkaar de handen op te leggen. Ook hebben we een aantal mogen dopen in de Heilige Geest.

Al snel zijn we met de groep van One In Him en degenen die zojuist de One Basic training hebben gekregen, op pad gegaan de straat op en de favella’s in om te flyeren voor het grote Event voor Kerstavond. We hadden ook met zijn allen een t-shirt aan met de tekst ‘Posso orar por voce’ (mag ik voor je bidden?).

Samen trokken we door de wijk heen, de geur, de atmosfeer, de mensen het was indrukwekkend. We kregen mensen enthousiast om op het event te komen en na verloop van tijd trokken we terug naar de kerk. We konden ons nog even voorbereiden op een hectisch uurtje. 150 kinderen konden hun kleding en speelgoed ophalen. Wat een dankbaarheid, kleding werd gepast, speelgoed werd uitgepakt. Ze kregen er geen genoeg van met het speelgoed en alle autootjes werden uitvoering getest. Wat mooi om dankzij jullie giften zoveel kinderen blij te maken! Obrigado.

Na een uur was de berg kleding en speelgoed uitgedeeld en we konden ons opmaken voor de terugreis. Aangezien de keuken op het project in gebruik was, moesten we maar langs de Macdonald’s. Snel een burger naar binnen en weer verder.

Thuis gekomen ging een deel van de groep nog even 45 kilo aardappels schillen, we hoeven ons niet te vervelen. Hierna maar gauw op bed, want morgen staat weer een vol programma op ons te wachten.

Wat een mooie nieuwe dag; de zon staat al aan de hemel, de vogels geven een prachtig concert, de een na de ander komt in beweging op deze dag vol van activiteiten.

Gisteren begonnen we de dag anders; de bomen werden ruim voorzien van vocht….

Johan en Alex zijn inkopen wezen doen voor de 150 kinderen die we vandaag willen zegenen met kleding en een knuffel. Dat ging niet geheel vanzelf; zij gingen na het ontbijt naar de winkel en waren door omstandigheden pas om 16.00 uur klaar!

Johan: “Wat een dag.”

De ochtend begint in de zegen van de regen. Toen het ene deel van ’t team, Alex en Johan, vertrok om kleding en speelgoed in te kopen, maakte de rest zich gereed voor de middag. Vandaag gaan we One Basics geven in een afkickkliniek met 30 mannen en hen proberen te laten zien wat hun natuur is in Christus.

Ik, Johan, kwam aan in de kledingwinkel en we gaven aan wat we wilden.

We hadden een lijst met slippers en kleding. 150 pakketjes moeten er gemaakt worden. Nou, de meiden van de winkel zouden dat wel regelen. Dat gaf ons even de tijd om naar de speelgoedwinkel te gaan, waar ’t lekker rustig was.

Nadat we ons naar binnen hebben kunnen worstelen, begonnen wij aan de onmogelijke strijd om 150 cadeaus zowel voor jongens als meisjes te verzamelen zonder gek te worden. Een jongen van de winkel ging ons wel even helpen. 

Nadat wij wonder boven wonder dit hadden voltooid, bleek dat de telling niet klopte en gingen we alle 150 cadeaus weer opnieuw uitpakken en inpakken.

Toen we door de stromende regen aan waren gekomen met een trein van helpende mensen, begin ’t avontuur om dit allemaal redelijk normaal in de auto te krijgen.

Nadat we dit op bovennatuurlijke wijze hadden volbracht en de vrucht van de Geest geduld  zich uitermate manifesteerde, gingen wij op weg naar de kledingwinkel want daar ligt alles netjes klaar. We liggen op schema, want we moeten op tijd terug zijn om naar de kliniek te vertrekken met de groep.

Aangekomen met een volgeladen auto lopen we hoopvol de kledingwinkel binnen waar we de dames onze slippers zien inpakken. Het ziet er niet uit als 150 paar. Ik zeg dit ook en ze antwoord: ‘150 paar? Nee u heeft een heleboel weggestreept op de lijst.’ Wat zij hier niet weten, is 4 strepen en een streep erdoorheen is 5.

Dus ook hier konden we weer helemaal opnieuw beginnen.

Maar met de blijde gezichten van de kindertjes in het vooruitzicht konden wij ook deze taak in liefde volbrengen.

Het leven van een evangelist is niet altijd voorop staan waar eer te behalen is, maar juist op de achtergrond om anderen te laten schitteren.

In dit geval in de mooie nieuwe kleertjes die jullie allemaal hebben bekostigd! Dat dit aardig wat spanning heeft gegeven, daar voelen de kinderen niks van en zullen schitteren als de zon door deze daad van liefde en warmte die wij dankzij Vader aan hun mogen uitdragen…”

Inmiddels aan de andere kant…

De rest van ons is op het project gebleven. Brenda heeft zich druk gemaakt met de website; Wilma, Henri en Dennis zijn wezen wandelen; degenen die in de middag een les discipelschap zouden geven, hebben zich daarop voorbereid en Bella heeft lekker gekleurd en ons vermaakt.

Om twee uur zijn we richting kliniek gegaan, waar we om 18.00 uur pas aankwamen omdat we onderweg Johan en Alex met ons mee zouden nemen. Dit duurde echter even, maar toen ze aankwamen, hadden ze een auto overvol geladen met kleding en speelgoed voor de pakketten voor de kinderen. Wij willen jullie bedanken dat jullie hierin hebben geholpen om dit mogelijk te maken. Ik kan de blijdschap van de kinderen nu al voor mij zien!

Om zes uur waren wij bij de kliniek waar we de 25 mannen die daar waren, hebben getraind in discipelschap. Wat een honger en wat een respons bij deze mannen. Na de training heeft Johan uitgelegd hoe je als discipel van Jezus voor anderen kunt bidden. Geweldig hoe God zich door deze mannen heen openbaarde in wonderen en tekenen; enkelen van hen baden voor anderen en verschillende fysieke klachten werden genezen, zoals rugklachten, knieklachten.

Vervolgens hebben wij velen van hen gedoopt in de Heilige Geest. Na deze training hebben we heerlijk met de mannen gegeten. Met een vol en voldaan gevoel zijn we naar het project, “ons huis”, gereden. Na nog even nagepraat te hebben zijn we, de een na de ander, heerlijk onder zeil gegaan.

In de vroege ochtend, terwijl iedereen nog op één oor ligt, zitten boer Nell en ik alweer aan een heerlijke bak koffie. De regen komt neer op het dak en de stroom in de wijde omgeving is inmiddels uitgevallen. We kletsen na over de dag van gisteren en maken plannen voor de bouw van een slaapkamer op een huisje in de favella.

We begonnen de donderdag met een training gebedsbediening. De Bijbel spreekt erover dat wij de autoriteit hebben gekregen om onze handen op de zieken te leggen en zij zullen genezen, maar hoe pas je dit nu in praktijk toe? Mooi om op elkaar te oefenen en genezing gemanifesteerd te zien worden, dat belooft wat voor als we het veld ingaan.

Na een heerlijke lunch zoeken we allemaal een plekje in de bus. De vorige keren dat we op pad gingen, moesten we altijd met vier auto’s. Naast dat dit altijd veel tijd in beslag nam, ging het ook dikwijls mis. Erg fijn om nu met z’n allen in een bus te zitten. Al hobbelend rijden we naar de favella. Voor sommige mensen allemaal nieuwe indrukken, voor andere een weerzien van oude bekenden.

De kinderen hebben ons al snel ontdekt en vliegen ons om de nek. De kleinste in onze groep, Bella, wordt al snel opgenomen in de groep en voorzien van allemaal speelattributen.

Ondertussen kijken boer Nell, Henri en ik in een huisje dat we gaan renoveren en verstevigen. De 1e etage, waar 7 kinderen slapen, valt bijna van ellende naar beneden, schrijnend om te zien hoe de mensen hier leven en wat is het dan mooi dat je iets voor hun kan betekenen. De bouwmaterialen die we hier voor nodig hebben, worden betaald van de giften die jullie hebben gegeven. Namens de mensen daar, ontzettend bedankt!

We trekken ondertussen verder door de wijk en vele mensen kennen ons en zijn blij om ons weer te zien. Geknuffel hier, een woord van bemoediging daar, en na verloop van tijd begeven we ons naar een restaurant waar we heerlijk gaan genieten van een pizza.

Hier hebben we niet heel veel tijd omdat de samenkomst in de favella om acht uur gaat beginnen. De camera draait, lichten worden afgestemd en we kunnen beginnen. De pastor treedt ook op als aanbiddingsleider en zijn zoontje slaat op de trommels. De kerk zit vol en zingt enthousiast mee. Johan brengt hier de boodschap ‘Het tweede gebod’ en ‘Gloria Deus’ en ‘Amen’ vliegen weer in het rond.

De mensen die de gebedsbediening in de ochtend hebben gevolgd, kunnen dit in de avond gelijk in praktijk brengen en verschillende mensen ontvangen de doop in de Heilige Geest en worden genezen.

Ondertussen is het al laat geworden en we springen snel in de bus terug naar ons huis. Hier evalueren we de dag, indrukken worden gedeeld en verwachtingen worden uitgesproken. Een voor een vertrekken we rustig naar ons bed en een zacht gesnurk stijgt op uit de kamers. We zien uit naar een nieuwe dag!

Bom dia!

Allemaal werden we strak om 6 uur gewekt door de haan. Luid en duidelijk.

Prachtig mooi weer hier, 26 graden en een lekker zonnetje! Om 8 uur zijn we gaan ontbijten en mocht ik beginnen met de opening van de dag.

Het is zo mooi dat we mogen weten dat we ons met het geloof van God in ons, gesterkt mogen weten. Dat we mogen weten dat God hier al de wegen waar we op gaan wandelen heeft voorbereid! Wij mogen gaan in Zijn naam, en Hem groot maken en alle eer geven!

Na het ontbijt zijn Alex, Dennis en Johan boodschappen gaan doen, voor de nieuwe volgers onder ons, hier zijn ze de hele dag mee bezig geweest.

In NL hebben we elke winkel wel in een straal van 5 à 10 km zitten. Hier moet je eerst ruim een half tot een uur rijden voordat je in de buurt bent bij een winkel. Vaak kan niet alles in 1 winkel gekocht worden, dus moet er weer naar een andere plaats gereden worden.

De pickup van Alex was uiteindelijk zo volgeladen met eten voor de projecten, dat we de auto de heuvel bij Alex op moesten duwen….. Met dank aan jullie vele mooie donaties!

Ondertussen zijn de mannen aan het klussen geweest, ze hebben een keukenblok en een prullenbak gemaakt.

De vrouwen zijn de tuin gaan opruimen en hebben schoongemaakt.

‘s Middags zijn we het programma gaan doornemen, wat we volgende week willen gaan doen op een vrouwenmiddag!

Getuigenissen en een woord wordt daar gedeeld, daar zullen jullie t.z.t. wel meer over horen!

‘s Avonds samen gegeten en spelletjes gedaan.

Het was fijn om even te acclimatiseren, rustig beginnen aan 2 supergave en mooie weken waarin we Zijn liefde handen en voeten gaan geven!

Er gaan mooie werken gebeuren, dat zullen jullie allemaal horen.