Terugkerend ritueel – we staan weer vroeg op voor het ontbijt. Vandaag is het onze laatste dag in dit mooie en gastvrije land. Eigenlijk zouden we vandaag alleen onze koffers inpakken, beetje ‘chillen’ en dan naar het vliegveld om terug naar huis te vliegen.

Het ging anders dan gedacht.

We waren allemaal zo teleurgesteld dat we afgelopen donderdag slechts 100 voedselpakketten konden uitdelen en dus mensen moesten teleurstellen, en de Foundation heeft een oproep op facebook geplaatst met het verzoek om alsnog donaties te doen. Deze oproep werd door veel mensen gedeeld en al snel stroomden extra giften binnen. Dankzij deze giften hebben we vandaag nog meer rijst en voedselpakketten uit kunnen delen in de favela.

Eenmaal aangekomen in de favela splitsen we ons op in vier groepen. Iedere groep krijgt een aantal bonnen. Vanwege het tijdgebrek, wij moeten immers op tijd op het vliegveld zijn, hoeven we deze ‘alleen’ maar uit te delen in wijken waar we nog niet waren geweest. Ik ga op pad met de groep van Brenda.

We lopen door straatjes waar Brenda meerdere bekenden tegenkomt. We geven de bonnen uit maar het gaat niet snel genoeg. Binnen het uur moeten we alle bonnen vergeven hebben, want dan begint het uitdelen van de voedselpakketten. We komen op een gegeven moment bij twee dames die de bon ‘weigeren’. Volgens hen zijn er mensen in de buurt die het zwaarder hebben en die hebben meer recht op de bon.

We wijken uit naar een andere buurt (straat) en ineens sta ik in een huis waarvan de eigenaar meerdere zwerfkatten opvangt. De lucht is dan ook werkelijk niet te harden. Toch blijven we even om voor deze vrouwen te bidden en laten een bon achter. Ook bidden we voor een man die al een aantal jaar weduwnaar is. Hij woont daar met z’n drie zonen. Meer dan een woon- en slaapkamer is het niet. Nergens niet, eerlijk gezegd.

Wanneer de tijd voorbij is, gaan we terug naar de truck waar de pakketten worden uitgedeeld.  Weer staan de mensen keurig in de rij te wachten. Na het ‘startschot’ worden de pakketten uitgedeeld bij inlevering bon. Er staan ook verschillende mensen in de rij die geen bon hebben, maar de gok wagen. Gelukkig hebben wij niet alle bonnen uitgedeeld en waren er ‘extra’ pakketten. Zo hebben we ook mensen blij kunnen maken bij wie we niet aan de deur hebben gestaan, dus minder teleurgestelde gezichten.

We worden net voor het uitdelen van de pakketten door één van de bewoners gefêteerd op koffie en vers gebakken cake! Mensen die al zo weinig hebben en ons dat aanbieden……daar mag je gewoon geen nee tegen zeggen!

Nadat alles is uitgedeeld, verlaten we de favela. Dit keer met een veel beter gevoel dan afgelopen donderdag. ’s Middags brengen Brenda en Johan ons naar het vliegveld. Ons avontuur zit erop, maar niet voor Johan en Brenda. Zij gaan komende week nog een keer naar de favela om dekens en rijst uit te delen.

Persoonlijke notitie: Ik wil iedereen bedanken. Alle donateurs die middels hun giften deze missietrip mede hebben mogelijk gemaakt. Jaap Dieleman, voor zijn inspirerende toespraken. Abraham Laisina voor zijn prachtige liederen. Roberta onze miracle-maker en kokkin, echt heerlijk gegeten, (mede) dankzij haar. Alexandro voor het vertalen en het autorijden. Alle andere vertalers. Alle mede-missionarissen voor hun inzet, gezelligheid en goede gesprekken. And last but not least: Brenda en Johan. Jullie zijn echt een zegen van God. Keep up the good work. Weet zeker dat al jullie dromen waar worden gemaakt!

Geweld, kindermisbruik en drugsproblematiek

Vannacht ging de klok vooruit, dus een uurtje minder slaap. Nu is het nog 3 uur tijdsverschil met Nederland. Na het ontbijt heeft Jaap nog iets gedeeld over het ontvangen van de Heilige Geest en de dingen die je dan soms ziet gebeuren, zo ook gisteravond. Daarna de verrassing van de dag, maandag, onze laatste dag, vliegen we ’s avonds om 21 uur Braziliaanse tijd terug naar Nederland (24 uur ’s nachts Nederlandse tijd) maar er zijn zoveel giften binnengekomen na onze oproep op social media dat we morgenochtend als team nog een keer teruggaan naar de Favela met 120 voedselpakketten. Echt zo geweldig en iedereen heel erg bedankt die mee heeft geholpen om dit mogelijk te maken. En in de week erna, wanneer wij weer in Nederland zijn, gaan Johan en Brenda nog terug om de mensen te helpen die alles verloren hebben bij een brand die in de Favela is geweest. Ze gaan dan mensen voorzien van dekens, e.d.

We hebben vandaag 2 uur gereden naar een kerk. Hier zouden we een outreach gaan doen met de lokale kerk. Maar de kerk ligt in een heel gevaarlijk gebied, vol drugs en geweld. De voorganger is hier zelf meerdere keren met de dood bedreigd. Er zou een vertaler voor ons komen, maar de taxi wilde hier niet heen rijden vanwege de gevaarlijke buurt.

We krijgen hier instructies voor onze veiligheid. Vanmiddag gaf Allart een korte teaching en gingen ze later samen met ons bidden voor de wijk hier, wat bol staat van criminaliteit. Er is zoveel geweld tegen vrouwen, kindermisbruik en drugsproblematiek. Maar bidden dat ze hier kunnen!

Na de worship keek ik om me heen, de kerk was afgeladen vol en er kwamen nog steeds mensen binnen. Johan vertelde zijn getuigenis en toen er tijd voor gebed was, kwamen zoveel mensen naar voren. Vanavond was er zo’n andere atmosfeer dan in de kerk dan gisteren. Hier voelde je zoveel sadness, pijn, leed, bedrukking, hopeloosheid, eenzaamheid, het lag als een deken over deze plaats. Er kwamen zoveel mensen naar voren met hun noden en pijn. Onze God is een God Die hoop brengt en licht daar waar duisternis is. Hij is Degene die elke situatie om kan keren, niks is hopeloos of uitzichtloos voor Hem. Thank God.

Na de dienst hebben we in de kerk met de mensen gegeten. Ik ben op veel plekken in Brazilië geknuffeld, maar op deze plek ben ik bijna geplet. Heb zoveel liefde ontvangen in deze kerk, mensen lieten je niet los, ze kussen en knuffelen je plat. Toen we weggingen stonden ze ons aan de weg uit te zwaaien, we zijn overal warm onthaald de afgelopen weken, maar hier was de liefde van de mensen echt zo bijzonder en intens. 

Wij gaan weg, maar God blijft gelukkig op deze plaats waar Hij zo nodig is. Waar Hij Degene is die deze plaats tot vruchtbaar land kan maken. Ik moest denken aan deze tekst: ‘De HEERE is nabij de gebrokenen van hart, Hij verlost de verbrijzelden van geest’ (Psalm 34:19).

Evelyn

Juist voor hen die in armoede, ziekte of verslaving leven, lijkt er wel een nog diepere bewogenheid en liefde in Gods Vaderhart te bestaan. Het voelt weliswaar heel dubbel, maar toch heb ik juist daarom een geweldige tijd in Brazilië. Ik mag namelijk in de meest schrijnende omstandigheden een doorgeefluik zijn en die liefdevolle bewogenheid ‘first hand’ ervaren en door zien werken in de levens van mensen hier in São Paulo. Ik ben overrompeld door deze liefde en het is lastig de juiste woorden of gebeurtenis te kiezen om te omschrijven wat ik hier meemaak. Ik zal daarom maar bij de meeste recente gebeurtenis blijven.

Vanmiddag gingen we met een grote groep Brazilianen de straten van São Paulo op om de liefde van God met mensen te delen. Wij in ons groepje werden vergezeld door een jonge Braziliaanse student die gelukkig goed Engels sprak. Hierdoor konden wij met veel mensen in gesprek en ontmoeting na ontmoeting konden wij mensen bemoedigen. Na een tijdje op straat liepen wij langs een parkje waar een groepje daklozen en verslaafden verbleven. De een was zich aan het douchen met een grote waterfles die hij in een boom had gebonden, de ander lag op een stuk karton zijn roes uit te slapen en weer een ander was druk aan het schreeuwen. Tussen hen stond een oude vrouw, duidelijk dakloos. We keken haar aan en ik voelde direct haar verdriet mijn hart raken. Mijn oog viel ook op een dode vogel die voor het parkje in het gras lag. Het vogeltje was nog helemaal intact en lag met zijn oogjes open voor deze groep met mensen. We hadden God gevraagd ons indrukken te geven waarvoor te kunnen bidden en ik had gek genoeg het idee dat er een link was tussen dit net gestorven vogeltje en deze vrouw. “Deze vrouw heeft heel recentelijk een familielid verloren, ga naar haar toe,” schoot door mijn hoofd. Ik was een beetje vertwijfeld of het niet een beetje heel vreemd was om dit zo ineens te vragen, maar toen we naar haar toeliepen en met haar in gesprek gingen, bevestigde ze dat inderdaad iemand heel dichtbij recentelijk was overleden. Ze deelde hoe haar zestienjarige zoon samen met zijn oom was vermoord door dezelfde man. Ergens voelde ik me ongemakkelijk bij dit grote verdriet en mijn onmacht om, behalve een knuffel en even praten, écht wat te kunnen doen aan zo’n diep gemis. Maar direct realiseerde ik me dat God zoiets niet zomaar had aangekaart. Ik wist dat Hij deze dakloze vrouw dan ook wou gaan aanraken met troost, genezing en Zijn liefde. Samen met de groep gingen we in gebed terwijl de liefde van God deze vrouw boven al haar omstandigheden uit tilde. Stralend omhelsden wij elkaar omdat we allemaal ervoer dat ze er niet langer alleen voor stond.

Wat is het heerlijk om de mensen hier te bemoedigen, te ondersteunen. Gods hart gaat uit naar al Zijn kinderen.

Op vrijdag 2 november zitten we om 10.00 uur in de bus op weg naar het weeshuis La Felice in Holambra. Onderweg stoppen we bij een super deluxe wegrestaurant. Dat is apart om te zien omdat we de afgelopen dagen in de armste buurten van São Paulo zijn geweest. Het contrast tussen arm en rijk is erg groot.

Na een rit van 2 uur (waar we ondertussen al aan gewend zijn, de afstanden die we afleggen zijn erg groot) komen we bij het weeshuis aan. Paul. De Nederlandse eigenaar komt ons begroeten en vraagt of we trek hebben. Natuurlijk! In de eetzaal eten we een heerlijke maaltijd. Daarna vertelt Paul ons het indrukwekkende verhaal over hoe hij aan de boerderij, waar hij de kinderen opvangt, is gekomen. Paul en zijn vrouw Jill huurden eerst een andere boerderij in de buurt. Daar konden ze alleen jongens opvangen, maar hun grote droom was om jongens èn meisjes op te vangen, zodat broers en zussen niet gescheiden hoefden te worden.  Ze gingen kijken bij de huidige boerderij of ze die konden huren, maar dat was te duur. Een week later kwam er een man naar Paul en Jill die de boerderij voor hen wilde kopen. Ze hebben twee extra huizen op het terrein gebouwd, één voor meisjes en één voor baby’s en peuters. Paul vertelt ook dat de rechter beslist wanneer een kind bij Paul en Jill terechtkomt. Dit zijn niet alleen kinderen die geen ouders meer hebben, maar ook kinderen die in slechte omstandigheden leefden, of kinderen die verslaafd zijn aan drugs. Allemaal kinderen met een moeilijk verleden. Sommige kinderen blijven 1 maand en sommige verblijven er al 14 jaar.

Na het eten krijgen we een rondleiding over het terrein. Wat is het groot! Als we langs het zwembad lopen, kijken we verlangend naar het koude water. Het is 30 graden, maar we hebben allebei geen zwemkleding bij ons. Als de rondleiding klaar is, halen we met z’n allen het speelgoed, dat we mee hebben genomen uit de bus: voetballen, springtouwen, nagellak en nagelvijlen voor de meisjes en een paar uitdeelzakken snoep. Het is veel te warm om te voetballen dus de kinderen rennen met de ballen naar het zwembad en springen erin. We kijken elkaar twijfelend aan. Dan springt JJ in het water, met broek en al! Ik (Marieke) kan natuurlijk niet achterblijven en neem ook een duik met kleding en al. De kinderen zijn heerlijk aan het spelen met de voetballen en willen ons allemaal graag laten zien hoe ze een bommetje doen. Wat een feest! Als we het zwembad uit zijn, krijgen we allebei een dikke knuffel van een van de jongens: ‘obrigado’ zegt hij, wat dank je wel betekent.

We verzamelen ons allemaal in de eetzaal waar vier mensen uit onze groep een stukje met de jongeren delen. JJ vertelt zijn getuigenis. Hij vond het lastig om voor jongeren te praten omdat hij weet hoe ze zijn. Ze spelen waarschijnlijk liever buiten dan dat ze naar levensverhalen luisteren. Maar na afloop komt er één van de stoere jongens naar hem toe. Hij vraagt om gebed en JJ bid voor hem met een Braziliaanse vertaler. Dat raakte de jongen heel erg.

Dus ook al getuig je voor een hele groep mensen waarvan je denkt dat ze niet luisteren, en er is één iemand door je verhaal bemoedigd, dan heeft het zin gehad.

Toen alles afgerond was, zijn we naar huis gegaan. Eenmaal thuis is Roberta direct aan het avondeten begonnen. Marieke is in bed gaan liggen en is in slaap gevallen voor het eten, zo moe van het drukke programma en alle indrukken. JJ is nog heerlijk gaan eten en kletsen, en is daarna ook gaan slapen. De wekker gaat straks alweer om 06.00 uur.

Marieke en JJ

Over kippen, koeien, ratten en konijnen

Na een warme douche heb ik, net als de andere dagen, eerst de blog van de dag ervoor op de website van One In Him gezet en deze op facebook gedeeld. Vandaag gaan we 100 voedselpakketten uitdelen in de favela San Rafael. Deze worden ’s morgens in no-time door ons klaar gemaakt en op de truck geladen.

Omdat ik graag de rit van de pousada naar beneden wilde filmen, ben ik voorin in de auto gaan zitten. Camera aan en filmen maar. Over alle hobbels, gaten, afdalingen en wild stijgen. Alles staat erop. Ineens een gil van Brenda ´whaaa, er staat een koe op de weg´, en inderdaad, tijdens de afdaling vier koeien die op hun dooie gemak oversteken.

Eenmaal in de favela aangekomen staan er een tiental motoragenten. Er is waarschijnlijk iets gebeurd en zijn ze op zoek. Wij worden doorgelaten, parkeren de auto´s en worden met open armen ontvangen. We worden opgesplitst in verschillende groepen, inclusief een vertaler. Per groep gaan we de wijk in en gaan we bij de mensen naar binnen. Daar bidden wij voor hen en geven ze vervolgens een bon. Met deze bon kunnen ze bij de ingang van de favela een voedselpakket ophalen.

Wij zien drie jonge kinderen op een balkon hangen. Onze vertaler annex ‘miracle-maker’ Roberta vraagt of hun moeder thuis is. `Nee, mama is aan het werken tot 19:00 uur en ik pas op mijn broertje en zusje tot die tijd,´ was het antwoord van dit 7-jarig meisje. Als we uitleggen wat we komen doen, zegt ze dat ze ons wel naar mama-Theresa kan brengen. Daar mag ze altijd naartoe als er iets is wanneer haar eigen moeder niet thuis is. De kinderen komen naar beneden en brengen ons naar een hoger gelegen gedeelte van de wijk.  We gaan tussen twee panden door een soort van straat in en lopen over cardboard planken naar mama-Christina.  We gaan naar binnen en bidden voor haar, haar gezin en voor alle kinderen voor wie zij zorgt. We geven twee bonnen, een bon voor de drie kinderen en een bon voor het gezin van mama-Theresa. Wanneer we verder lopen staat er een grote kip op een vuilnisbelt naar mij te kijken.

We hebben nog meer bonnen uit te delen en de drie kinderen leiden ons door de wijk. We gaan mee naar een jonge vrouw. Zij durft ons niet aan te kijken, uit schaamte voor de omstandigheden waarin zij leeft. Wij vertellen haar dat zij zich niet hoeft te schamen, dat ze prachtig is en dat zij niets aan haar omstandigheden kan doen. En dat God van haar houdt, no matter what.

We gaan weer verder en komen in een voor ons nieuwe straat. Hier wordt een woning gebouwd, een man op de straat wordt geknipt en de kinderen dartelen om ons heen, schreeuwend om aandacht. Ik word door een kleine jonge meegetrokken aan mijn vinger. Ik begrijp niet wat hij wil maar laat mij leiden, mee naar zijn huis. Hij wil graag zijn grote trots aan mij laten zien. In een vogelkooi zit een groot konijn. Hij aait hem en wil graag met het konijn op de foto.

Als ik weer buiten ben en even om mij heen kijk, zie ik iets in mijn ooghoek. Voor mij loopt een grote rat. Hij schiet weer weg tussen een aantal woningen in. De kleine jongens zien het gebeuren, gaan er achter aan maar vinden de rat niet meer. Later begrijp ik van Abraham dat ze de rat hadden willen vangen, om als avondeten te dienen.

Wanneer we alle bonnen hebben uitgedeeld, gaan we terug naar de truck. Honderden mensen staan daar inmiddels in de rij om hun voedselpakket op te halen. Al snel is de truck leeg. Met tranen en hugs nemen we afscheid van de mensen. Om nog meer teleurstellingen te voorkomen en om bij te komen van alle emotie die deze dag bij ons heeft losgemaakt, verlaten we snel de favela.

Eenmaal terug op de pousada eten we wat brood en evalueren we de laatste drie dagen. Mooi om te horen hoe een ieder deze reis beleefd. Er worden veel emoties losgemaakt en met elkaar gedeeld. Uitgeput ga ik naar bed, terugkijkend op een dag die ik nooit had gedacht mee te maken. Mijn hart gaat uit naar de mensen die ik heb mogen ontmoeten.

Liefs,
Juliette

We zijn deze dag begonnen met bidden voor de afkickkliniek in Cotia, die we vandaag gaan bezoeken. Dit is een kliniek voor (anonieme) verslaafden. Dit zijn voornamelijk mannen. Hier worden ze klaargemaakt om terug te keren naar de maatschappij zonder drugs of alcohol. We gaan vanmiddag samen met hen de straat op om het Evangelie te verkondigen.

Toen we bij de cliënten aankwamen, kregen we eerst een korte rondleiding door de kliniek; de slaapplaatsen, de keuken, de kantine / het leslokaal, maar ook de bijbehorende kerk. Daarna kwamen de clienten en discipelen samen in de kerk om een dienst met elkaar te hebben. Danila sprak haar voorbereide woord, Allart kwam nog met een vervolg. Hennie legde uit hoe je in gebed ging en onderwees dit samen met Johan. Er kwamen verschillende mensen van de kliniek naar voren en bewoners baden voor elkaar. Ook gaf JJ zijn getuigenis. Hoe hij is opgegroeid en wat er allemaal in zijn jonge leven is gebeurd, hoe hij tot God is gekomen en hoe zijn leven daardoor is getransformeerd.  Na de lunch reden we naar het centrum van Cotia om voor eenieder die dat wil, te bidden. De discipelen werden gekoppeld met een cliënt en een vertaler. Zo konden we in kleine groepen voor passanten bidden. Hierdoor kwamen mensen tot genezing.

Nadat we dit gedaan hadden zijn we teruggereden naar de kliniek voor een prachtige dienst. De Firezone speelde weer prachtig, Johan sprak en er werd gebeden voor de voorganger van de kerk. Ook werd er gebeden voor iedereen die het op dat moment nodig had. Na de dienst en het eten zijn we weer terug naar huis gegaan.

Teachings in het Missiehuis van de Foundation

Vandaag zijn we  naar het missiehuis van One In Him foundation geweest. Een groot terrein, prachtig gelegen in het groen. Een oase van rust. Mooi om te zien wat er allemaal al gerealiseerd is. Dit is de basisplek in Brazilië van waaruit ze dit werk doen. En waar visie ligt voor de dromen die God in hun hart heeft gelegd om werkelijk van betekenis te zijn voor de nood die er hier is. 

We hebben deze dag 3 teachings gehad. De eerste van Johan over prioriteiten die we stellen in ons leven om God het allerbeste van onszelf te geven. Het verlangen van eenieder van ons, en goed om ons weer bewust te zijn van alle randzaken die we zo vaak te veel aandacht of voorrang geven. God first above everything else. De tweede teaching was van Jaap Dieleman. Over persoonlijke evangelisatie. Echt zo lekker praktisch, ieder van ons heeft zijn/haar eigen getuigenis waarmee we anderen kunnen bereiken. De derde is van Abraham, I cried my eyes out, het heeft Ed en mij (Eef) zo geraakt, het ging over aanbidding, het was ´spot on.’ Abraham heeft zo raak vertolkt wat er in ons hart is. Het heeft ons als (de FireZone) band èn persoonlijk opnieuw gepositioneerd. Gods timing is so perfect. 

En het mooiste vond ik dat we hebben gebeden voor Johan en Brenda. We mochten de plannen die God voor hun heeft, vrijzetten in hun leven, in naam van Jezus. Dit is zo’n moment waarvan je weet dat er iets gebeurt wat je met je natuurlijke ogen niet kunt zien. Waarvan je voelt dat het een moment is waarin God dingen openbaart, vrijzet, in beweging brengt en dat Hij openbaring en richting geeft voor de toekomst. Er gebeurt iets in de geestelijke wereld wat manifest wordt en gaat worden in hun leven en in hun bediening. Het was krachtig en het laat iets zien van Gods hart voor de armen, Zijn liefde voor de verlorenen, de gebrokenen, de verslaafden, de kinderen hier en voor de mensen die alle hoop verloren hebben. He cares!! Gods hart wat zichtbaar is in het hart van Johan en Brenda. Het was heel bijzonder. 

Daarna een stadje in geweest. Onze mannen kunnen nog altijd beter shoppen dan de vrouwen, heb ik weer gezien, maar goed, dat was geen nieuws. Op de pousada hebben we heerlijk de bbq aan gehad, echt joh, Roberta kookt zo heerlijk voor ons, dat wordt afzien als we volgende week weer thuis zijn. 

Precies om 20.00 uur (24.00 uur Nederlandse tijd) hebben we Syl zijn 16e verjaardag gevierd. Hartverwarmend; dikke liefde en een enorme taart! En lekker dat ‘ie was! Toch speciaal en bijzonder om hier 16 jaar te worden. 

Na de bbq hebben we het spel 30 seconds gedaan met een deel van de groep. Alex, Mischa en Syl hebben gewonnen, maar die waren ook zoooo fanatiek. Een mooie dag. En een avond gezelligheid en heel erg veel plezier met elkaar. 

Edward en Evelyn

Vandaag hebben we een rustdag, we gaan naar de watervallen. Een rit van twee uur en een zonnetje dat ons toelacht. We rijden een nieuwe route waardoor we nieuwe impressies hebben opgedaan. Een prachtig glooiend landschap, mooie dorpen met soms karakteristieke mensen. In de verte zien wij een meer dat zich door de bochtige wegen van tijd tot tijd laat zien.

Eindelijk is het zover, we arriveren op de parkeerplaats bij de watervallen. Na afspraken te hebben gemaakt gaan we richting de waterval. Mijn mond viel open, want zoiets heb je niet in je achtertuin. Zo imposant, het neer kletterende water dat van heel hoog naar beneden dendert en tussen rotsen en keien door haar weg zoekt naar lagere delen.

Ik besluit mee te gaan met enkele anderen om een hoger gelegen plek te zoeken om ook echt onder de waterval te kunnen staan. De rest blijft beneden om te genieten van dit prachtige stukje natuur. Op blote voeten en gekleed in een zwembroek loop, klauter ik omhoog. Enkele meters hoger bereiken we een plek waar we daadwerkelijk onder het neerstortend water kunnen klimmen.

Als een klein kind klauter ik door het water over rotsblokken en kijk tot onder de neerstortende watermassa die met geweld naar beneden valt. Wat een belevenis…. zittend onder een stortvloed van water. Ik word er stil van…. een oneindige stroom van water die mij doet denken aan Gods liefde. Een nooit eindigende stortvloed van levend water. Ik loop, wankel en glij naar beneden. Bij de anderen aangekomen rust ik uit en ga liggen op een grote rots. Ik staar omhoog, hoor het gekletter van het water, geniet van de zon en ervaar Gods liefde, de Maker van al dit moois….

Wij verlaten de watervallen om met z’n allen te genieten van een picknick in het gras bij de parkeerplaats. Samen met Helma mag ik de vlog voor vandaag doen, die Pim vastlegt op zijn videocamera. Dan rijden we terug naar ons thuishonk waar we gezamenlijk van het avondeten genieten.  Zo meteen gaan we in groepen uit elkaar om deel te nemen aan studies, Gods Woord verstaan, profeteren en doeltreffend de Bijbel lezen.

Wat een geweldige dag, ik ben dankbaar dat ik dit mee heb mogen maken.

Denny

Zondag/Domingo – dag van de Heer

Van deze dag mag ik wat schrijven. Voor deze missietrip wist ik niet zo goed wat ik moest verwachten van deze reis. De realiteit is dat God mij iedere dag zegent. We gaan eropuit om uit te delen, maar ik ontvang dagelijks meer…

Zo ook vandaag. Het was voor mij een dag van de Heer. Een profeet, evangelist, apostel, bidster, zorgzame zus en ik samen in de auto onderweg naar de buitenwijken van São Paulo. Deze groep in de auto werd voor mij de levende kerk, de gemeente van God.

Ik luister naar de mannen die vertellen over hun verschillende bedieningen. Hoe ze in Gods kracht strijden tegen satan die zoveel mogelijk mensen gevangenhoudt. Bijvoorbeeld door zwarte en witte magie, demonische bezetenheid, maar ook geestelijke gebondenheid. Ik hoor diverse voorbeelden van hoe deze krachten zich vaak ook fysiek manifesteren. Ik hoor van de vele overwinningen in Jezus’ naam, Die overwonnen heeft!

De realiteit van deze geestelijke dimensie komt bij mij binnen. Het resoneert met een geestelijke strijd binnen in mijn denken, op plekken waar er nog verwarring, angsten en twijfels zijn. Ik benoem mijn angsten en wat er gebeurt binnenin mij.

En dan ontvang ik van deze mensen liefde en woorden van hoop en leven. ‘De liefde drijft alle vrees uit’ zegt God.
Angst, twijfel? Het moet wijken…want de liefde drijft alle vrees uit! We gaan samen God prijzen en aanbidden en het wordt even een stukje hemel op aarde. Deze mannen die zo krachtig in hun bediening staan, kunnen ook samen kwetsbaar zijn. Ik hoor ze zingen en zie hun tranen van vreugde om de weergaloze liefde van God.  Ik voel verwondering en ik weet dat iedere openbaring van God die ik hier ontvang, mij steeds meer overwinnaar zal maken. Overwinnaar in Hem over iedere twijfel en angst, want de liefde drijft de vrees uit en God is liefde!

‘s Avonds sprak Johan krachtig in een Braziliaanse samenkomst en hij gaf dieper onderwijs over het Koninkrijk van God en het overwinnen in de geestelijke strijd met de wapenrusting van God. Wat sloot dit naadloos aan op de ervaring van eerder deze dag!

Dank U, Heer, voor deze bijzondere dag!

Let me be filled
With kindness and compassion for the one
The one for whom you loved and gave your son
For humanity increase my love

Help me to love with open arms like You do
A love that erases all the lines and sees the truth
Oh that when they look in my eyes they would see You
Even in just a smile they would feel the Father’s love

Met dit lied begonnen we aan onze vierde ochtend op de ‘pousada’. Erg toepasselijk voor de afgelopen dagen en zeker ook voor de dag van vandaag.

São Paulo kent veel favela’s. Het is dan ook onmogelijk om in alle favela’s iets te kunnen betekenen. Vandaag konden we wat betekenen voor de kinderen in één van de favela’s waar de One In Him Foundation actief is. Doordat zij daar vaker komen, hebben ze daar een band opgebouwd en kunnen ze echt iets betekenen voor de mensen daar. Afgelopen dinsdag hebben we al even kennisgemaakt in de favela en hebben we flyers uitgedeeld waarin we het kinderfestival aankondigden.

Toen we aan kwamen rijden stonden er al veel kinderen op ons te wachten. Er was een luchtkussen, watervoetbalkussen en een trampoline. Ook werden er suikerspinnen uitgedeeld. De kinderen hadden het enorm naar hun zin. Niet alleen vanwege de verschillende speelattributen maar ook vanwege de persoonlijke aandacht. Samen lachen, samen knuffelen, samen spelen en voetballen.

Om een uur of drie stonden er 500 hotdogs en wat te drinken klaar voor de kinderen. Daarna konden de kinderen worden geschminkt en om 4 uur was het tijd om het meegebrachte speelgoed aan de kinderen uit te delen. Ballen, springtouwen, bellenblaas, jojo’s, kleurboekjes en armbandjes.

Tijdens één van de diensten waar we met (een gedeelte van) de Firezoneband speelden, voordat we naar Brazilië vertrokken, werd ons een koffer vol met knuffels aangeboden om uit te kunnen delen in de favela’s. De knuffels werden door de kinderen uit die gemeente gegeven voor de kinderen in de favela’s in Brazilië. Sommige kinderen vonden het erg moeilijk om hun knuffels af te staan. Maar wij hebben gezien dat de kinderen hier in de favela’s erg blij waren met het mooie gebaar van de Nederlandse kinderen.

Mischa:
In het begin liep ik wat ontredderd rond. Ik merkte dat ik niet direct wist wat ik aan moest met al die kinderen. Ik zag mensen met kinderen op hun nek en aan hun hand. Ik voelde dat niet zo. Ik had wat moeite met mijn draai vinden. Maar toen we een stukje rode modder vonden om een (voet)balletje te trappen, vond ik wat meer mijn draai. Ik merkte dat ik door het voetballen makkelijk kon connecten met de kinderen die meededen. Voetbal blijkt een universele taal te zijn. Al snel kwamen er ook wat oudere tieners aanlopen die mee wilden spelen.

Femke:
Ik stond al vrij snel in de keuken om het eten en drinken van die middag voor te bereiden. Daardoor ging de dag erg snel en was het zomaar 3 uur. Na het uitdelen van de hotdogs en limonade kon ik van een afstandje even toekijken hoe de kinderen aan het genieten waren van het spelen, de aandacht en het eten. Wat ik mooi vond, was dat sommige kinderen uit zichzelf naar me toe kwamen en even op schoot wilde zitten, kusjes wilden geven en even wilden knuffelen. Zonder dat we elkaar konden verstaan, was het mooi om ook op deze manier iets van Gods liefde te kunnen doorgeven.

Het was een indrukwekkende dag en voor de kinderen onvergetelijk.