Vrijmoedigheid is een ding. Hoe makkelijk is het gezegd om vrijmoedig te zijn naar anderen en al helemaal om tot God te gaan. Met heel je hart naar Hem toe gaan. Het klinkt zo mooi. Complete overgave wie wil dat nou niet?

Maar hoe doe je dat? Wat betekend het? Wat houd mij soms tegen om mezelf compleet over te geven aan Hem?

Wat houdt velen van ons nou tegen om zonder schroom in gebed te gaan, zonder schroom God te aanbidden, zonder schaamte door het leven te gaan. 

Onze eigen ik staat zo vaak in de weg. Ons eigen oordeel!

Ik sta wel eens in de kerk, met heerlijke aanbidding, en dan voel ik zo de aanwezigheid van God, zo de zalving van de Heilige Geest…. dat ik niet anders kan dan op mijn knieën vallen en mij compleet over geven aan Hem….Maar toch doe ik dat niet, ik blijf staan…. 

Want wat zal men wel niet van mij denken. Vroeger  verwonderde ik mij aan die mensen die inderdaad op hun knieën gingen, het leek wel of ze niets of niemand  zagen… ik vond dat raar, snapte er niks van en oordeelde daarover. Ik vond het zelfs overdreven. 

Maar toen snapte ik nog niet wat vrijmoedig tot God gaan was, wat Zijn Liefde inhield, dat Hij kijkt naar ons hart.

Dus ik denk allang niet meer wat een overdreven toestand. Iedereen mag tot Hem komen, precies zoals ze zijn. Ik vind het heerlijk om te zien bij de aanbidding hoe mensen zich compleet overgeven aan God.

En toch, blijf ik nog steeds staan. Terwijl ik echt weet wat ik weet! Dat ik bij Hem mag komen in complete overgave. Dat ik niets heb om mijzelf voor te schamen. Die schaamte is zo ik gericht! “Misschien denken mensen wel hetzelfde wat ik vroeger dacht”

En door die ik gerichtheid geef ik God niet wat Hij verdient…. mijn hele hart, ongeremd, complete overgave, totaal vrijmoedig tot Hem gaan…

Maar….
Vandaag maak ik een wilsbesluit:

Ik laat me niet meer leiden door mijn gedachten. Ik laat mij niet meer leiden door angst en oordeel. Maar vanaf vandaag laat ik mij leiden door de Heilige Geest! En laat ik mij overstromen met Zijn Liefde!

En als ik dan op mijn knieën val…. dan is dat omdat Hij zo groot is en ik zo klein!

Brenda 

‘Want ben ik nu bezig mensen te overtuigen, of God? Of probeer ik mensen te behagen? Als ik immers nog mensen behaagde, zou ik geen dienstknecht van Christus zijn.’‭‭Galaten‬ ‭1:10‬ ‭HSV‬‬

Vanmorgen sloeg in mijn bijbel open en las ik deze tekst. Deze tekst zette mij aan het denken.

Wat ben ik aan het doen? Wie ben ik aan het overtuigen dat ik echt geloof?Waarom gedraag ik me in bepaalde situaties “vromer” dan andere… aan wie wil ik mezelf bewijzen? Aan andere mensen? Aan God? Wil ik dan bewijzen dat ik Hem echt aanbid?

Voor wie dan? Wie wil ik behagen? Andere mensen of God?

God ziet mijn hart. En Hij wil dat ik hem aanbid in geest en waarheid (Joh 4:23)

Door gewoon te zijn! Door te zijn wie ik ben in Hem. Door te zijn, wie Hij zegt dat ik ben.Ik heb geleerd dat ik gewoon mag zijn wie ik ben!
Ik hoef niet te zijn wat mensen van mij verwachten, mezelf te gedragen zoals ik denk dat anderen dat van mij verwachten of gelijkvormig aan anderen. 

Door te weten wie ik ben in Hem, kan ik zijn wie ik ben. En dat is Zijn kind. Ik mag Hem volgen, en ik mag bij Hem komen precies zoals ik ben!

Brenda

Wat heeft God allemaal in petto?
God heeft ons een prachtige roeping gegeven in Brazilië. De roep op het leven van mijn man is zo duidelijk, en hij loopt daar ook zo vrijmoedig in rond. En dan ben ik zo gelukkig dat ik getuige mag zijn van wat God allemaal door zijn leven heen doet. Hij is echt een evangelist in hart en ziel. Ik heb heel lang “mee gelift” op zijn roeping, op zijn verstaan van Gods stem. Maar wel altijd met 1 vraag in mijn achterhoofd: maar ben ik dan geroepen om achter mijn man aan te lopen, om er te zijn voor hem, om alles rondom hem te “regelen” zodat hij zijn roeping kan volgen?
En natuurlijk is dat zo, natuurlijk zijn wij niet voor niets samen gebracht door God! Het is echt God geweest die al bij onze eerste ontmoeting tegen mij zei, dit is de man waarmee je oud gaat worden.
Maar toch was ik daar niet 100% gelukkig mee. Ik wilde een eigen roeping op mijn leven, eentje die niets te maken had met zijn roeping, maar aan de andere kant toch ook weer alles.


Ik ging zelf op zoek naar mijn roeping, ging invullen wat het beste zou passen bij mij, bij ons, bij wat we aan het doen zijn…. totaal voorbijgaand aan het feit dat God natuurlijk ook een roeping op mijn leven heeft. Ik was alleen zo druk met invullen en zelf zoeken dat ik daarbij helemaal vergat dat ik naar God moest gaan.
Wat heb ik gestruggeld, want ik keek alleen maar naar Johan en wat hij deed, en dacht dat ik minstens aan zijn standaard moest voldoen, spreken zoals hij doet, bedienen zoals hij doet. Ik voelde mij zo vaak een mislukking. Ik kon niet zijn zoals hij…


Totdat God begon te spreken tegen mij. Of beter gezegd totdat ik ging luisteren naar Hem, want Hij sprak altijd al tegen mij!
“Jij bent Mijn geliefde kind”“Ik heb een roeping op jouw leven”“Goed genoeg zoals jij bent”“Kijk niet naar anderen, maar kijk naar Mij”
Nu wandel ik mijn eigen weg met Hem, en door steeds een stukje verder uit te stappen, laat Hij mij steeds meer zien wat Zijn plan is.
En wat ik nou echt zo bijzonder vind? Is dat mijn eigen weg met God zo goed past bij Johan zijn weg met God. Elk op onze eigen manier, onze eigen relatie met God, onze relatie met elkaar, en daardoor zijn we een 3-eenheid geworden met Hem!


En dan verwonder ik mijzelf weer over Gods perfecte plan op het leven van Johan en mij samen! Al vanaf de 1ste dag!