Wat een vader!

Juist voor hen die in armoede, ziekte of verslaving leven lijkt er wel een nog diepere bewogenheid en liefde in Gods Vaderhart te bestaan. Het voelt weliswaar heel dubbel, maar toch heb ik juist daarom een geweldige tijd in Brazilië. Ik mag namelijk in de meest schrijnende omstandigheden een doorgeefluik zijn en die liefdevolle bewogenheid ‘first hand’ ervaren en door zien werken in de levens van mensen hier in Sao Paulo. Ik ben overrompeld door deze liefde en het is lastig de juiste woorden of gebeurtenis te kiezen om te omschrijven wat ik hier meemaak. Ik zal daarom maar bij de meeste recente gebeurtenis blijven.

Vanmiddag gingen we met een grote groep Brazillianen de straten van Sao Paulo op om de liefde van God met mensen te delen. Wij in ons groepje werden vergezeld door een jonge Braziliaanse student die gelukkig goed Engels sprak. Hierdoor konden wij met veel mensen in gesprek en ontmoeting na ontmoeting konden wij mensen bemoedigen. Na een tijdje op straat liepen wij langs een parkje waar een groepje daklozen en verslaafden verbleven. De een was zichzelf aan het douchen met een grote waterfles die hij in een boom had gebonden, de ander lag op een stuk karton zijn roes uit te slapen en weer één was druk aan het schreeuwen. Tussen hen stond een oude vrouw, duidelijk dakloos. We keken haar aan en ik voelde direct haar verdriet mijn hart raken. Mijn oog viel ook op een dode vogel die voor het parkje in het gras lag. Het vogeltje was nog helemaal intact en lag met zijn oogjes open voor deze groep met mensen. We hadden God gevraagd ons indrukken te geven waarvoor te kunnen bidden en ik had gek genoeg het idee dat er een link was tussen dit net gestorven vogeltje en deze vrouw. “Deze vrouw heeft heel recentelijk een familielid verloren, ga naar haar toe´´, schoot door mijn hoofd. Ik was een beetje vertwijfeld of het niet een beetje heel vreemd was om dit zo ineens te vragen, maar toen we naar haar toeliepen en met haar in gesprek gingen bevestigde ze dat inderdaad iemand heel dichtbij recentelijk was overleden. Ze deelde hoe haar zestienjarige zoon samen met zijn oom was vermoord door dezelfde man. Ergens voelde ik me ongemakkelijk bij dit grote verdriet en mijn onmacht om behalve een knuffel en even praten écht wat te kunnen doen aan zo’n diep gemis. Maar direct realiseerde ik me dat God zoiets niet zomaar had aangekaart. Ik wist dat Hij deze dakloze vrouw dan ook wou gaan aanraken met troost, genezing en Zijn liefde. Samen met de groep gingen we in gebed terwijl de liefde van God deze vrouw boven al haar omstandigheden uit tilde. Stralend omhelsden wij elkaar omdat we allemaal ervoer dat ze er niet langer alleen voor stond.

Wat is het heerlijk om de mensen hier te bemoedigen, te ondersteunen. Gods hart gaat uit naar al Zijn kinderen.